Her insanın aile bireylerine, yakınlarına, hocalarına, hemşerilerine ve halkına olduğu kadar doğduğu mahalleye, okuduğu okullara, içinde yaşadığı şehre ve hiç kuşkusuz vatanına da borçlu olduğuna inanıyorum ben. Bana öyle geliyor ki kişiliğimizin oluşup gelişmesinde, birikim ve kazanımlarımızda, hattâ ruhsal dünyamızın biçimlenmesinde –insanlar kadar– o yerlerin de bize hakkı geçiyor. Vatana ilişkin olanını ünlü şâirimiz Tevfik Fikret, yıllar önce şöyle dile getirmiş: “Vatan için ölmek de var / Fakat borcun yaşamaktır”. Bu borçları tam tamına ödeyebilir miyiz bilmiyorum ama, en azından bir yolla ödemeye çalışmamız gerektiğine inanıyorum.

Eskişehir, Zaman, Mekân, İnsan benim Eskişehir’e ve Eskişehirlilere olan borcumun birazını ödeyebilir umundayım.